Zeyneb Binti Hüzeyme (r.a) Kimdir? Kısaca hayatı

0

Resul-i Ekrem Efendimizin (s.a.v) beşinci hanımı olan Hz. Zeyneb (r.anhâ), oldukça merhametli ve yufka yürekli bir hanımefendi idi. Yoksullara yemek yedirir, onlara cömert davranarak sadaka verirdi ve bu nedenle kendisine yoksulların annesi anlamına gelen “Ümmü’l-Mesâkin” denmektedir.

Hz. Zeyneb (r.anha) sabırlı, iyiliksever, güzel huyları olan bir hanımdı çünkü O, İslam ile şereflenmiş olmadan önce de yoksulları koruyup gözeten sevecen bir yapıya sahipti. Hz. Zeynep (r.anha), bu güzel yönünü İslam ile süsleyerek taçlandırmıştır.

Resul-i Ekrem Efendimiz (s.a.v)’den önce, ailesine mensup Kureyşli ilk muhacirlerden Ubeyde bin el-Hâris bin Muttalib ile evlenmiş olan Validemiz, Ubeyde’nin Bedir Savaşı’nda şehit düşmesiyle dul kalır. Bir müddet sonra da Zeyneb Validemizle Resul-i Ekrem Efendimiz (s.a.v) evlenir. Bu evliliğin amacı, Hz. Zeyneb’in kabilesi olan Amr bin Sa’sa’a ile Müslümanlar arasında köprü oluşturmak ve dul kalan Zeyneb binti Huzeyme’ye kol kanat germektir. Evlendiklerinde Zeyneb Validemiz 30 yaşındadır. İlginçtir ki, Zeyneb Validemizin müminlerin annesi olmasıyla vefat yaşı aynıdır. Zira bu kutlu evlilik yalnızca 3 ay sürmüştür.

Genel itibariyle müminlerin anneleri, Hz. Peygamber’in ahirete irtihalinden sonra vefat etmişlerdir. Yalnızca Hz. Hatîce ile Hz. Zeyneb binti Huzeyme Validelerimiz Peygamberimiz hayatta iken vefat etmiştir. Hz. Zeyneb’in cenaze namazını Peygamber Efendimiz (s.a.v) kıldırmış ve o Cennetü’l-Bakî mezarlığına defnedilmiştir.

Kısacık ömrü ve Allah Resulü (s.a.v) ile yaptığı yalnızca 3 ay süren mübarek bir evliliği olan Zeyneb Validemiz hakkında maalesef elimizde fazla bir bilgi bulunmamaktadır. Ancak Hucurât Sûresi 11. âyetin Zeyneb Validemizle alakalı olduğu kaynaklarda geçmektedir.

“Ey îmân edenler! Bir topluluk, (başka) bir toplulukla alay etmesin; olur ki (onlar), kendilerinden daha hayırlı olabilirler! Birtakım kadınlar da (başka) kadınlarla (alay etmesinler)! Belki (onlar da) kendilerinden daha hayırlıdırlar. Kendinizi (birbirinizi) de ayıplamayın ve birbirinizi (kötü) lakaplar ile çağırmayın! İmandan sonra fâsıklık ismi (günahla anılmak), ne kötüdür! Artık kim (bu kötü amelinden vazgeçerek) tevbe etmezse, işte onlar zalimlerin ta kendileridir!” (Hucurât 49/11)

Bu ayetin iniş sebebi hakkında birkaç rivayet vardır, bunlardan biri de Zeyneb Validemizi kapsamaktadır. Şöyle ki; Hz. Aişe’nin bir rivayetinde Hz. Zeyneb binti Huzeyme’nin boyunun kısalığı ile alay edildiği ve sonrasında da bu ayetin nazil olduğu belirtilmektedir.

Paylaş

Yorumlar